Thursday, 26 July 2012

സ്കേന്‍ഡല്‍.

                                      


                                                            

                                                        


                                                         







 വര - മാധവൻ



മുറ്റത്തെ മഴപച്ചയില്‍,

നിലാവ് പൊടിഞ്ഞിറങ്ങിയ ഒരു പാതിരക്ക്,


പ്രണയത്തിന്റെ  ശരമുനകളില്‍  പ്രാണനെ വിന്ന്യസിച്ച്‌


നീ മന്ത്രിച്ച കവിതകളില്‍ എന്റെ ഉടലിന്


കടുംകാപ്പിയുടെ നിറമായിരുന്നു.


പിന്‍കഴുത്തിന് കറുകനാമ്പിന്റെ ഗന്ധവും.



ഉടല്‍ക്കാമനകളുടെ  വാടാമല്ലികള്‍പൂത്ത താഴ്വരകളില്‍


പിന്നെയുമെത്രയോ കവിതകളുടെ   ദിനരാത്രങ്ങള്‍...  



മഴയൊഴിഞ്ഞ പകലുകലുകളും


നിലാവണയാത്ത  നെടുരാവുകളുമുള്ള


പേരറിയാത്ത മറ്റൊരുഋതുമധ്യത്തില്‍


ജലഞരമ്പുകള്‍ളര്‍ന്ന മിഴിയുറവകളിലുഷ്ണം കിനിയവേ

നീ കവിതയുടെ പുതിയ കാലദേശങ്ങള്‍ക്കടന്നതറിഞ്ഞിട്ടും കരഞ്ഞില്ല


കവര്‍ന്നതും  കടമായെടുത്തതും തിരികെ ആരാഞ്ഞതുമില്ല


എന്നിട്ടും പ്രിയനേ,എന്നെ നെടുകെപ്പിളര്‍ന്ന്‍


നീയപ് ലോഡു  ചെയ്തൊരു യുഗ്മകാവ്യത്തിന്റെദൃശ്യഭാഷ്യത്തില്‍


എനിക്കൊപ്പം നീ മുഖമില്ലാതെ രമിക്കുന്നല്ലോ  ..

പെണ്ണ്

ഒറ്റനോട്ടത്തിലവരെങ്ങനെയാണ് നമ്മളെ പൂമരങ്ങളാക്കുന്നത് ?