Sunday, 5 February 2012

വെയില്‍ക്കാലങ്ങളില്‍ന്നിന്ന്



























യാത്രകളുടെ പ്രഭവങ്ങളില്‍

വെയിലിഴനെയ്ത തണലൊരുക്കിയവര്‍

ആസന്നമായൊരുജലപാതത്തിലേക്കെന്നപോല്‍

ഒഴുകിമറയുമ്പോള്‍

വിരക്തിയുടെ പായല്‍മുഖങ്ങളില്‍ക്കണ്ടു

അരാലും വായിക്കപ്പെടാതെ

അനാദികാലമനാഘൃതമായിക്കിടന്ന

വൃക്ഷഭാഷയുടെ മന്ത്രാക്ഷരികള്‍,

പ്രയാണപ്രവേഗത്തിന്റെ വശ്യസീമയില്‍

അവയിലൊന്നും തിരിയാതെപോയി.

ഒടുവിലെപ്പൊഴോ,

കാഴ്ച്ചകള്‍ ശൂന്യപ്പെട്ട അനന്താകാശത്തിന്റെ അപാരതകള്‍ക്ക് കീഴെ

വെയില്‍ക്കാലങ്ങള്‍ തരിശിട്ട  തീവഴികളില്‍ വെച്ച്

തീവ്രസാധനയുടെ ഉപ്പുകല്ലില്‍ മുട്ടുകുത്തി സ്വായത്തമാക്കി,

അതുവരെയും വായിക്കപ്പെടാതെക്കിടന്ന

ആ പൂര്‍വികത്തരുലിപികളിലെ മൗനസൂക്തങ്ങള്‍.

കാലപാതത്തിലേക്കൊഴുകിമറഞ്ഞ

തണല്‍തലപ്പുള്ള പായല്‍ മുഖങ്ങളില്‍നിന്നും

പുതിയ കാലത്തിന്റെ  പ്രതലപ്രകാശങ്ങളിലേക്ക്

ഞാനതു പകര്‍ത്തുന്നു,

നമ്രശിരസ്കനായ് സമര്‍പ്പിക്കുന്നു..

വെയിലിഴപാവിയ തണല്‍ വിരിച്ച്,

കാലപ്രയാണത്തിന്റെ പൊരുള്‍വഴികളിലെനിക്ക് വഴിമരങ്ങളായവര്‍ക്ക് ....

നന്ദിപൂര്‍വ്വം.

പെണ്ണ്

ഒറ്റനോട്ടത്തിലവരെങ്ങനെയാണ് നമ്മളെ പൂമരങ്ങളാക്കുന്നത് ?